میگذرد

میگذرد روزی این شبهای دلتنگی ، میگذرد روزی این فاصله و دوری، میگذرد روزهای بی قراری و انتظار ، میرسد همان روزی که به خاطرش گذراندیم فصلها را بی بهار ، و از ترس اینکه بهم نرسیم شب تا صبح را اشک میریختیم
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
تا عشق تو آمد در قلبم، تو رفتی ، تا آمدم بگویم نرو ،رفته بودی ، تا خواستم فراموشت کنم خودم را فراموش کردم
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
این من هستم که وفادار خواهم ماند ، این تو هستی که تنها بی وفایی از تو جا خواهد ماند!
این من هستم که آخرش میسوزم ، این تو هستی که میروی و من با چشمهای خیس به آن دور دستها چشم میدوزم.


مجموعه اشعار امیری و طالبا


به نوم اون خدایی که کریمه ونه دون مهربون تر من ندیمه
این نوع از امیری ها در مراسم های عزاداری یا فوت کسی خوانده می شود که در پایان دو بیت همانند امیری خوانی از مولا یا علی یا مولام یاعلی جان استفاده می شود:
کــــی گتـــه دنیا محــل زندگــی یه
چه چیز این دنیا باعث دل خشی یه
دنیا به مثل لیمــــــــــوی برسی یه
اولش شیرین آخـــــــر وه تلخی یه
آقام یاعلی ............... مولام یاعلی
***



 


جــــوون کــــه میرنه اشنه آسمـــونه
به وقت جان دادن بیچاره دل چه خونه
جــوون زار زنده و ونگ دنه شه خداره
بلکــــه بوینه دباره شه جهــــــــــونه
آقام یاعلی ............... مولام یاعلی
اشعار امیری و طالبا امروزه در بین مردم مازندران از اهمیت خاصی برخوردار می باشد و مازندرانی ها در مراسم و جشن ها به خواندن اشعار امیری و طالبا می پردازند ، طالب اهل مازندران بوده که به روایتی شاعر و ملا بوده که علاقه خاصی به زهره  داشته و طالب مادر نداشت و با مادر ناتنی خود با پدرش زندگی می کرد که کم کم حس حسادت در مادر ناتنی طالب نسبت به او زیاد می شود و با خوراندن او با سم طالب مسموم
می شود . و تا کنون اشعار زیبای طالبا هنوز هم در بین مازندرانی ها خوانده می شود . روحش شاد یادش گرامی
امیری
اول  بوم  بسم الله   نوم   خداره
صلوات برس بر محمد صل الله ره
خـــله مــرد خامبه جـواب بوه الهی
یـــونس پیغمبر دره شکم مـاهـــی
دریا پشت آب بند و آب پشت ماهی
مـــاهی پشت آب بند و ســر الهی
***
بـوم  یا علی  سو  دکفه  امــته  دل
علی  بالــه ماس  هسه  قیامت  پل
قیامت  پل  یه  مـــــــوی  نازکی  یه
چند تا بی نماز اون پـله یور نشی یه
***
حسن و حسین (ع)  فاطمــــه  بزاره
عجب نوری پاک داشته وشـــون دتاره
امیر المومنین (ع)  وشــــون  بابا هـه
ونگ هکنم  ونه  خــــــواره  صـــــداره
***
امیر باته یک بار بــــــــورم جوون بهووم
کله  سنگه  دشته  جــــــوون    بهووم
بورم  مدرسه  قرآن  خــــــــــون  بهووم
پیش محمد(ص) رو گــــــــــردون نهووم
***
ناماشـــون صحرا وا  دکته صحـــــــراره
داره  چله  چـــــو  بورده  مه   قــــواره
تازه  بـــــوره  شیر  دکفه  مــــه  پلاره
خبر  بمـــــــو  ورگ  بزو  مــــه  گیلاره
***
دریــــــوی کنار بدیمـــــــه یک ستاره
قنبر جلـــــو دار شاهــه مردان سواره
شاهــــــه مـــــردان برس مه مدعاره
بــــورم کشه بــــــزنم قبر امام رضاره
***
سئوال و جواب امیری
این نوع از اشعار به صورت سئوال و جواب مطرح شده است که به نوبه خود از اهمیت خاصی برخوردار می شده است و سئوال کننده سئوال خود را مطرح می کرد و جواب هم به صورت شعر از طرف طرف مقابل جواب داده می شده است:
کــــدوم روزه که افتاب یک نم درنه؟
زمین مرس بـــون و چشم کفا درنه؟
کدوم شخصه که گارز گرنه و تن انه؟
کــــدوم شخصه کـه به داد ملت انه؟
روز قیامت هسه افتاب یک نم درنه
زمین مـرس بونه و چشم کفا درنه
جبرئیل امین گارز گــیـرنه تن انـه
محمد رسول الله  به داد ملت انه
***  
 
ونه بـــدونم ناف دونیا کجــــــــــوهه؟
مغرب تا مشرق چند گز و چند وجوهه؟
هفت دریای او چند قطره و چند تپوهه؟
اگه جــــــواب را بتی کل امیر ته بندوه
مکــه معظمه ناف دونیا اونجــــــوهه
مغرب تا مشرق خدای یک وجــــوهه
هفت دریای او علی (ع) ره یک تپوهه
این هم ته جــــواب بی بور ته آرزوهه
***
کدوم شخصه که نادین دارنه نا ایمــون؟
کـــــدوم شخصه کــه مقصره به زندون؟
کـــدوم شخصه کـــه شیر هکرده پالون؟
کدوم شخصه که افتاب ره بیارده سامون؟
ابلیس لعین نا دین دارنه نا ایمــون
ابلیس لعین  مقصـــــره به زنـــدون
امیرالمومنین شیر هکــــرده پالـون
خلاق جهون افتاب ره بیارده سامون
***
کـدوم مرغـه پر دارنه و پا ندارنه؟
کدوم سوره وه بسم الله ندارنه؟
کـــــدوم گله بشکفته بو ندارنه؟
کدوم جاهه که مجشگاه ندارنه؟
اون مرغ ماهی هسه پر دارنه پا ندارنه
سوره تــوبه هسه که بسم الله ندارنه
اون گل پنبه هسه بشکفته بـو ندارنه
ته دریا هسه کــــــه مجشگاه ندارنه
***
کـــدوم سازه کـــه دست نزه ســرونه؟
کـــدوم اسبه کـــه مار نزا کـــــــروهه؟
کدوم شمعه که شب تا صواحی سوهه؟
کـــدوم تیغه که استا چکش نـــــــزوه؟
اون ساز بلبل هسه دست نــــزه سرونه
اون اسب دول دوله شاهه مار نزا کروهه
اون شع ستاره هسه شب تا صواحی سوهه
اون تیغ ذولفقاره شاهه استا چکش نزوهه
***
گل دارمــــی گلاب ره کـــــــــورمی؟
شیر دارمی کله قند نبات ره کورمی؟
دین اسلام دارمی جهان ره کورمی؟
روز قیامت دارمی حساب ره کورمی؟
گل دارمــــــی گلاب هــــــم ورنه
شیر دارمی و کله قند نبات هم ورنه
دین اسلام دارمــی جهان هم ورنه
روز قیامت دارمی حساب هم ورنه
***
ونه بدونم اول و آخر کی هه؟
ونه بدونم پیر منور کی هه؟
ونه بدونم فولاد انور کی هه؟
ونه بدونم شیر دلاور کی هه؟
خالق یکتا اول و آخر وهه
خلاق جهون پیر منور وهه
ذولفقار شاه فولاد انور وهه
امیرالمومنین شیر دلاور وهه
***
اشعار طالبا
مــه طالب گم بیه فصل جـــــــوانی
ونـــــه قسمت دیبیه ته خانمــــانی
ندارمـــه مار مه سه هاکنه مــادری
خــــردمه مار هـاکرده لاغلی سری
دله ره دکـــــــــرده بیهـــوشه داری
مه طالب بخـــــــرده وا بهیه راهــی
لعنت بر خورده مار و شی پسر داری
لعنت بر خورده مار و شی پسر داری
انده بورده طالب میــــــــــونه هندی
هندی یه کنار داشته جفته انجیلی
ونه بالا نیشبیه کــــــــــوتر چمپلی
ونـــــه بن نیشبیهه آدمــــــــــه آبی
آی ، آدم آبی تو مه طالب ره ندی؟
طالب ره بخـــرده دریـــــــوی ماهی
بزنم سالیک و بیرم طلاجــــــــــــی
گــــــــردن ره دکنم رز رز شاهــــی
طالب مه طالب و طالب فــــــــرامرز
هر کجه دری خـــــــــــــــــــدا بیامرز
***
طالب مه طالب و طالب ره نــــــدی ؟
طالب ره بدیمـــه میــــــــون هندی
هندی مردمــــــــــون قلیون او کرده
هندی وچــــونه وه گره خــــــو کرده
هندی کیجائونه کشه خــــــو کرده
هندی مردمــــون چراغ ســــو کرده
آی ،قلی چار بیدار مــــــه جانه برار
قلی چار بیدار تو مـــه طالب ره بیار
طالب نمــــو ونـــه دعا کتاب ره بیار
صد تا گسفن دمه همــــــه وره مار
صد تا مادیـــــون دمه همه کره مار
صدتا گــــومش دمه همه باقه مار
صد تا شتر دمبـــــــه قطار به قطار
صد تمن پول اشمارمه المبه میـون
همــــــــون دره شاه و ونه وزیــرون
بلکه ول هاکنن طالب نوجــــــــوون
گـــــدا کیجا بیمه و درمـــــه بیابون
دعا کمبه پیدا بوه مـــــــه خاهـــون
طالب مه طالب و طالب خرما چش
از عشق زهره دل دارنــــــه ناخش
***
عاشقی نکنین عاشقــــــی سخته
عاشقی کــــــــــــره دیم دائــم زرده
هر کــی عاشقی شه کسب هکرده
عمره صد و بیسته وه شصت سال هکرده
عاشقی ره هکــــــــردبینه پیغمبرون
یوسف عشق ذلیخا بـــــورده زنــدون
نجما و رعنا بـــرار بینه سرگـــــردون
خسرو و شیرین بـــــــــوم دونا دون
مسکین و فاطمه گدای دل بیه خون
حضرت عباس من ته بازوی قــــربون
دمـــه ذولفقار هاکرده مسلمــــــون
طالب مه طالب و طالب سیـــو ریش
نومزه کهـــو بخته نیشته ماره پیش
***
الهی لال بوه عمـــو ته دهـــــــــــون
دیگه این صوبت ره نیار مه میـــــــون
مه سره سیو می بوه مه رنگ دندون
غیر از طالب زهره نیره شه خاهـــون
صادق گد کله هسه سا تشی دندون
طالب فقط هسه مه جان خاهـــــون
گمبه یا عباس مــــــــره صادق نونه
یا امام رضا   مــــــــره  صادق  نونه
اون  قفل طلا  مـــــــره  صادق نونه
محمد  صل الله  مـــــره صادق نونه
علی  مرتضی   مــــره  صادق  نونه
مـــــــره  طالب  ورنه  و  خدا  ندنه
***
گالشی   هاکــــرد بیمه  کنار  بیشه
به  درگاه  الله  من   نالـــــم  همیشه
دسه تور بزو  مه جان شه لینگه تاشه
مـــــه خـــــراک بهییه تلـــــه ونوشه
زمینه   هاکـــــــــرده  ممرزه   ریشه
صد تا گو بزا مه جان نخـــرده ششه
دکنم  پیله  طالب کم بخت جانه شه
رشتی علی جه ره بدوجم قــــــــوا
کهـــــــــــــــو وره می ره بزنم جوغا
چند تا خیاط بیرم بدوجـــــــــــن قوا
دور دور هــــــــــــاکنم و وره تماشا
هاشم مه طالب ره مـــــوندنه یا نا
طالب  مه  طالب  طالب  مهربون
گدا کیجا   بیمه  و  درمه  بیابون
***
گرد آوری کننده
مهدی مظفری 

مجموعه اشعار طالبا و سرگذشت او

اشعار طالبا امروزه در بین مردم مازندران از اهمیت خاصی برخوردار می باشد و مازندرانی ها در مراسم و جشن ها به خواندن اشعار طالبا می پردازند ، طالب اهل مازندران بوده که به روایتی شاعر و ملا بوده که علاقه خاصی به زهره داشته و طالب مادر نداشت و با مادر ناتنی خود با پدرش زندگی می کرد که کم کم حس حسادت در مادر ناتنی طالب نسبت به او زیاد می شود و با خوراندن او با سم طالب مسموم می شود .

طالب آملي، شوريده اي در غربت مشاهير ايران

روستاييان مازندراني، در شب نشيني هاي سنتي يا هنگام كار برروي شاليزارها، گاه مثنوي هايي را زمزمه مي كنند كه برلوح دلشان حك شده است: مثنوي محلي طالبا، از صداي سخن عشق نديدم خوشتر و… . محمدآملي متخلص به «طالب» مشهور به ملك الشعرا طالب آملي، از شاعران و گويندگان بنام قرن يازدهم هجري و از اركان اربعه شعر سبك هندي است. طالب در سال ۹۹۴ هجري در آمل متولدشد و در سال ۱۰۳۶ هجري در هند وفات يافت. مقبره او در شهر فتح پور سيكري در شمال هند، در جوار مقبره دوست بزرگوارش اعتمادالدوله تهراني، صدراعظم مشهور هند قراردارد. طالب در هند به اوج قله شعر رسيد و به مقام ملك الشعرايي دربار دست يافت و در ۴۲سالگي در اوج شرف و اعتبار درگذشت. داستان عشق طالب آملي و مهاجرتش به هند، عرصه زمان را درنورديده و به يكي از داستانهاي ماندگار در پهنه فرهنگ مازندران تبديل شده است. مثنوي طالب و زهره (طالبا)، داستان عشق او به دختري به نام زهره است كه از كودكي در مدرسه همدرس او بود. اما ثروت و شهرت خانواده طالب كه با خاندان محترمي از كاشان كه چندتن از رجال و حكماي دربار شاه عباس در اصفهان جزو آن بودند و مقام شاعري و جواني طالب نتوانست خاندان معشوق را راضي به ازدواج آنان كند.طالب با حسرت و اندوه فراوان از اين شكست عاطفي نزد حاكم آمل رفت و او كه شديداً به طالب علاقه داشت با خروج طالب از آمل مخالفت ورزيد ولي سرانجام حاكم آمل نتوانست در مقابل اصرار طالب و مخصوصاً سروده زيرمقاومت كند:

كرشمه خله خاطر مراست مي داني به آن كرشمه چه سازم بلاست طبع غيور

هجوم غيرت آن عشوه مي دهد پرواز به بال حسرت و دردم از اين بهشت سرور

طالب از آمل به كاشان و سپس نزد پسرخاله اش حكيم ركن الدين مسعودكاشاني از شعراي نامي و اطباي معروف دربار شاه عباس رفت و هنگام تاريخ تولد اسماعيل ميرزا پسرشاه عباس چند قصيده و قطعه عرضه داشت.

باخروج حكيم ركن الدين از اصفهان و مهاجرت به هند، طالب مدتي را در مرو گذراند و آنگاه رهسپار هند شد. در اينجا بود كه خواهرش ستي النساء كه زني اديب و طبيب بود براي ديدنش به هند رفت و در دربار ملكه «ممتاز محل» موقعيتي خاص يافت. ستي النساء بعد از مرگ طالب به گردآوري منظومه طالب و زهره مبادرت كرد. آنچه مسلم است، طالب تا پايان عمر به ياد زهره و عشق او بود. چنانكه مي گويد: 

چون رفت از برابرم آن رشك آفتاب هر ذره وجود من ازپي دويد و رفت

اكنون به دام صدغم ومحنت منم اسير آن مرغ خوشدلي كه تو ديدي پريد و رفت

آمد چو نكهت گل و رفت از سرم چو هوش گويي نسيم بود كه برمن وزيد و رفت

طالب چو التماس نشستن نمودش ديدم بزيرچشم كه در غيرديد و رفت

اما در فراق طالب، زهره مويه ها كرد. زهره هرجا را كه فكر مي كرد، مي تواند طالب را بيابد، گشت ولي از او خبري نبود. بعدها فهميد كه طالب به شهرهاي دوردست رفته و ديگر بازنخواهدگشت. سالها از پي هم گذشت. طالب در هندوستان به اوج افتخار رسيد و با دختري از خانواده هاي درباري ازدواج كرد و در سال ۱۰۳۶هجري درگذشت. ماهها بعد خبرمرگ او به آمل رسيد. به محض رسيدن خبرمرگ طالب، زهره كه عليرغم ازدواج تحميلي، عشق به طالب را در دلش زنده نگه داشته بود، دگرگون شد و آشفته و شيدا به كنار رود هراز رفت و از ماهيان سراغ طالب را گرفت. گفت وگوي زهره با ماهيان يكي از فرازهاي تراژيك منظومه طالبا است كه به لهجه مازندراني با حزن خاصي خوانده مي شود. يك روز زهره ديگر به خانه نيامد. به جست وجوي او پرداختند، از داخل رود هراز درجايي كه معمولاً زهره در آنجا به راز و نياز مي پرداخت، تا كنار دريا را بارها و بارها گشتند، اثري از زهره نبود. توگويي همراه ماهيان به دنبال طالب رفته بود. در قسمتي از ترجمه اشعار طبري طالبا آمده است:

هر وقت دلتان از غصه گرفته چشم پراشك و روان آتش گرفته

بگيريد بخوانيد طالب طالبا تا روح و جانتان شود از غصه جدا

هر وقت عاشق شديد گلي خوشبو را يادي كنيد زهره و طالبا را

در جایی دیگه نوشته بود که قبل از اینکه طالب به سمت هند حرکت کنه نامادری طالب در غذاش داروی بیهوشی میریزه و طالب در هندوستان بر اثر همین داروی بیهوشی یا بهتره بگم سم میمیره.

و جاودانه میشود .

تذکر : در مورد اینکه نوشتند طالب شاعر و ملا بوده ... منظورم از ملا یعنی باسواد

برای مطالعه اشعار کامل طالبا به ادامه مطب بروید 

باتشکر 

گرد اورنده : مهدی مظفری

ادامه نوشته